Pasja - Sport - Marzenia

Połączyły nas i dzięki nim powołaliśmy do życia Uczniowski Klub Żeglarski WIKING - klub którego nadrzędnym celem będzie organizacją aktywnego wypoczynku dla młodzieży i dzieci. Każda z wymienionych grup docelowych znajdzie w naszej ofercie coś, co pozwoli mu przyjemnie, aktywnie i bezpiecznie spędzić czas wolny.

O AKWENIE

Rozwój handlu drzewnego skłonił władze miasta Torunia do podjęcia starań o budowę osobnego portu dla spławianego Wisłą drzewa. Zamierzano stworzyć warunki nie tylko dla przechowania drewna przez okres zimy, ale też i poddawać go obróbce tartacznej. Stworzono spółkę akcyjną z udziałem po połowie miasta Torunia i Skarb Państwa pruskiego. Prace rozpoczęto w 1906 roku, a uroczyste otwarcie nastąpiło 5 października 1909 roku. Zlokalizowano go 6 kilometrów od centrum miasta na obszarze wcześniejszej miejscowości Korzeniec, gdzie już w XVII wieku wytworzyła się odnoga Wisły. Port Drzewny położony jest w zachodniej części miasta Torunia. Stanowi element drogi wodnej rzeki Wisły, z którą jest połączony kanałem wjazdowym w 744,5 km biegu rzeki. Basen portu można scharakteryzować przez: Długość basenu portu 1800 m, szerokość 350 - 390 m, Kanał wjazdowy ma długość 1500 m, szerokość 60 - 70 m. Powierzchnia wodna przy średnim stanie wody wynosi: w basenie 59,39 ha, w kanale wjazdowym 11,37 ha, łącznie 70,76 ha. Ze względu na swoją powierzchnię wodną, port Drzewny w Toruniu jest największym tego typu obiektem na Wiśle. Celem wybudowania portu było stworzenie dobrych warunków wodnych do załadunku drewna. Drewno było spławiane za pomocą tratew. To tutaj w zacisznym porcie można było wykonywać wszystkie prace związane z przygotowaniem surowca do spływu. Część zachodnia jak i wschodnia Portu powstały z pogłębienia starorzecza Wisły, który to teren został podniesiony do rzędnych 41m n.p.m. i takim sposobem powstał brzeg Portu, plac rozładunkowy, na który to zwożono drewno z pobliskich lasów. Ówczesny basen portu mógł pomieścić około 230 tratew. Z uwagi na to, że większość miast Polski jest zlokalizowana wokół największych rzek to życie wokół rzeki jak i transport wodny odgrywał bardzo ważną rolę. Był to najtańszy środek transportu. Trzeba jednak sobie uzmysłowić, że regulacji Wisły dokonano jedynie w granicach zaboru pruskiego. Ani Austria ani Rosja nie wykazywały zainteresowania rozwojem żeglugi na rzece. Takim sposobem powstał tego typu największy zbiornik na Wiśle. Omawiany obiekt był elementem drogi wodnej - śródlądowym portem żeglugowym na Wiśle. Port nie posiadał żadnych nadbrzeży i urządzeń przeładunkowych od wielu lat Port nie jest eksploatowany w systemie transportu wodnego. Natomiast już w roku 1934 basen portowy stał się tarliskiem ochronnym sandacza na mocy orzeczenia Wojewody Pomorskiego nr 18/34 z dnia 10 stycznia 1934 r. W tym względzie port jest obiektem unikatowym w skali kraju. Do roku 1962 Port Drzewny był zapleczem warsztatowo - magazynowym i bazą postojową jednostek pływających byłego Rejonu Dróg Wodnych w Toruniu. Administrator Portu posiadał na tym obiekcie budynek warsztatowy, strażnicę wodną. W czasie jego eksploatacji Port Drzewny wymagał systematycznego pogłębiania wlotu kanału wjazdowego. Z chwilą przeniesienia w roku 1962 bazy warsztatowo - magazynowej i taboru pływającego do portu Zimowego w Toruniu, ustała żegluga w Porcie Drzewnym. Od tego czasu wlot kanału ulegał całkowitemu zamulaniu. Na podstawie zbadanych materiałów archiwalnych i wywiadów można stwierdzić, że roboty mające na celu pogłębienie akwenu nie były przeprowadzane aż do roku 1987 - 1988. Pozostała część basenu portu nie była pogłębiana od początku istnienia gdyż poziom dna utrzymywał się na stałym niskim poziomie zapewniając dobre warunki żeglugowe. W roku 1988 została opracowana koncepcja techniczna budowy w porcie wioślarskiego toru regatowego o gabarytach wymaganych przepisami międzynarodowymi FISA (6 torów długości 2000 m). Budowa ta wymagałaby powiększenia basenu portu o około 8 ha, przy czym obiekt mógłby pełnić nadal funkcję portu śródlądowego. Koncepcja techniczna budowy toru regatowego została pozytywnie uzgodniona przez kompetentne do tego organy administracyjne, jednak z braku środków finansowych budowy nie podjęto. W tym czasie akwen był wykorzystywany do celów sportowych (wioślarstwo, żeglarstwo, kajakarstwo) i rybackich. Opisywany teren ze względu na malownicze położenie, cichą lokalizację, mnogość zieleni jest bardzo atrakcyjny pod względem turystycznym. Dlatego warto się tym akwenem zainteresować, gdyż sam Toruń nie posiada w pobliżu podobnego miejsca nadającego się do uprawiania sportów wodnych i innych form aktywnego wypoczynkowego